Do poczytania

Wybór partnerów do cwiczenia

autor: K. Chiba ( 8 dan, Shihan, San Diego Aikikai )

tlumaczyl: Szczepan Janczuk

Cwiczenie z partnerem, którego sie zna i który cie rozumie, jest zawsze duza przyjemnoscia. On lub ona moze wspólpracowac, a nawet pomóc rozwiazac jakis szczególny problem na danym poziomie twego treningu. Jest wiec zupelnie naturalnym szukanie partnerów na swoim poziomie. Jednakze, jesli ma byc zrobiony postep w treningu, szczególnie w rozwoju solidnej fizycznej podstawy i dynamicznego, elastycznego ruchu, idealne cwiczenie powinno zawierac wiele zróznicowanych elementów. Biorac to pod uwage, niektóre podstawowe koncepty popularnie rozumiane w japonskich sztukach walki musza byc starannie rozwazone.

• Po pierwsze, powinno sie cwiczyc z partnerami, którzy cwicza na bardziej zaawansowanym poziomie. Podczas tego treningu utrzymuj otwarty umysl na indywidualna charakterystyke twego partnera, która zmienia sie w zaleznosci od osoby. Cwicz oczy, aby widzialy róznorodnosc wyrazania sztuki i powodów stojacych za nimi, takich jak plec, wiek, wzrost, waga, mentalnosc, osobowosc, narodowosc, historia treningu i kondycja fizyczna. Rozwijaj swoja zdolnosc obserwacji. Cwicz i stosuj swoja technike z maksymalnym wysilkiem, abys w ten sposób mógl dojsc do poznania swoich ograniczen i mógl nauczyc sie, jak je przesunac (jesli nie znasz wlasnych limitów, nie mozesz nad nimi pracowac). Naucz sie ukemi, które stosuje sie do róznych styli wykonania technik.

• Po drugie, cwicz z partnerami, których poziom jest mniej wiecej równy twojemu. Stosuj to, czego sie nauczyles i potwierdz proces uczenia sie. Staraj sie dostrzegac wlasne problemy i slabosci na kazdym poziomie, na jakim moga sie one odbijac w technikach twego partnera. Scisle obserwuj kiedy inni na twoim poziomie znajduja rozwiazanie danego problemu. Ten proces rozwiazywania problemu odnosi sie nie tylko do problemów technicznych, ale szczególnie do przelamywania sie na wyzsze wymiary fizycznej swiadomosci.

• Po trzecie, cwicz z partnerami, którzy cwicza na nizszym poziomie niz Ty. Potwierdzaj swoje zrozumienie technik podstawowych i stosuj je z minimalnym wysilkiem. Ucz sie kontroli samego siebie nadal zakladajac technike skutecznie. Cwicz szczególnie z poczatkujacymi, którzy nie wiedza jak przebiega ruch, w ten sposób mozesz glebiej studiowac dzialanie i precyzje ruchu.

W tych wszystkich trzech podstawowych zasadach treningowych przytoczonych wyzej zachowuj elastyczna postawe. Cwicz z partnerami, którzy sa wieksi od ciebie, równi tobie, jak i mniejsi od ciebie.

Za wszelka cene powracaj do „umyslu poczatkujacego” .

Aby jasno zastosowac powyzej opisane zasady zwykle prowadze trening tak, aby studenci czesto zmieniali partnerów, co najmniej dwa razy w tej samej technice. Uwazam za pozyteczne, aby studenci cwiczyli mozliwie z kazda osoba obecna na macie na kazdym treningu. Slyszalem o dojo, gdzie na caly trening dany partner jest z góry przypisany do danego studenta. Ten zwyczaj swiadczy o ignorancji nauczyciela.

Ogólnie biorac, sa dwie formy treningu, w których powyzsze zasady beda zastosowane:

I. Pierwsza forma— kiedy otrzymujesz instrukcje od instruktora, np. podczas treningu. II. Druga forma treningu to cwiczenia dowolne. W cwiczeniach dowolnych sa dwa elementy— cwiczenie z kims i cwiczenie samemu, bez partnera. Cwiczenie samemu, choc cenne, szczególnie podczas studiowania broni, nie wchodzi w zakres tego eseju.

Zwykle cwiczenia dowolne pojawiaja sie pod koniec treningu, przez ostatnie okolo 10 min. Celem ich jest bezposrednie potwierdzenie tego, co bylo nauczane podczas treningu. Cwiczenia wolne nie sa mimo wszystko limitowane do tego relatywnie krótkiego czasu podczas treningu, ale powinny zawierac czesc treningu prowadzonego poza normalnym rozkladem zajec. Bez watpienia wybitny aikidoka to ten, który uzywal wolne cwiczenia jak najczesciej to bylo mozliwe jako sposób treningu, zarówno z innymi jak i samemu. Uwazam, ze przejawiania takiej inicjatywy brakuje u amerykanskich studentów. Kiedy bylem uchideshi w Hombu Dojo zawsze bylo kilku studentów, którzy zostawali po treningu, aby sobie pocwiczyc ( to stanowilo powazny problem dla uchideshi, którzy pracowali caly dzien i byli wykonczeni fizycznie, ale nie mogli sobie odpoczac dopóki wszyscy nie skonczyli cwiczyc. Uchideshi musial umiec zlapac troche snu przez 10 lub 15 min bedac ubrany nadal w gi kiedykolwiek sie dalo, zeby po prostu przezyc! ).

Nie jest moim zamiarem potwierdzac waznosc intensywnego treningu, aczkolwiek ogólna mentalnosc studentów jest taka, aby sie ograniczac do treningu prowadzonego przez instruktora. Mam nadzieje, ze powyzsze informacje rzuca troche nowego swiatla na wasz trening.